Author Archives: Ellen van den Doel

  • 0

Sssst, stil eens.

Sssst. Stil eens. Luister je?

Echt luisteren. Eén van de moeilijkste vaardigheden. Niet alleen op het werk, maar overal. Omdat ons ego zo graag spreekt. Omdat we onze kennis willen delen, oplossingen aan kunnen en willen dragen, antwoorden geven, tips, advies of wat dan ook. Of we luisteren niet omdat we er de tijd niet voor (willen?) nemen.

Maar vaak is luisteren het enige wat iemand nodig heeft om zich gehoord te voelen. Daarmee maak je echt contact. En andersom, soms heb je zelf behoefte aan een luisterend oor. Het helpt om je gesprekspartner te vragen om alleen maar te luisteren. Niets te zeggen, geen tips, advies oplossing en vooral geen oordeel of mening. Probeer het maar eens.

De volgende keer dat iemand iets vertelt, zeg dan helemaal niets. Ook non-verbaal niet. Ben volledig aanwezig bij de ander. 

En luister. 

Sssst.


  • 0

Dit is heel gênant

Verbinding op afstand ontstaat als je echt contact maakt met elkaar. Wie ben je echt? Waar ben je trots op? Wat vind je lastig? Dit zijn boeiende vragen. Maar ook de luchtige zijn waardevol. Heb je straks een digitale vrimibo? Stel elkaar eens een maffe en grappige vraag, zeker weten dat er veel begrip en hilariteit ontstaat. Humor zorgt namelijk voor een plezierige en waardevolle verbinding. Iedereen herkent bijvoorbeeld wel iets uit ‘onhandige’ momenten. Een leuke vraag die zeker veel herkenbaarheid en lol geeft is bijvoorbeeld:

Wat is het meest genante wat je zelf ooit hebt meegemaakt?

Omdat ik het goede voorbeeld wil geven, hier de mijne: 

Eén van mijn gênante momenten was jaren terug tijdens een training. Het was een mooie zomerdag. Omdat het een actieve buitentraining was, had ik een dunne, wat oudere broek en shirt aangetrokken die vuil mochten worden. Een nieuwe groep stond voor me. We stonden buiten, de zon scheen volop en het was al lekker warm. Ik had mezelf net geïntroduceerd en vertelt hoe de dag er uit gaat zien. Voor een oefening die de groep gaat doen wil ik laten zien wat de bedoeling is. Ze moeten een route gaan afleggen. Nadat ik verteld heb wat ze gaan doen wil ik het ook laten zien. Ik hurk zodat ik het in het zand voor ze uit kan tekenen. En terwijl ik heel spontaan door mijn knieën zak, hoor ik een scheurend geluid en voel ik hoe de achterkant van mijn broek scheurt.  De naad van de broek, van onder naar boven, was helemaal uitgescheurd……. 

Uitgelachen? Ik ben natuurlijk ook benieuwd naar jouw gênante moment!



  • 0

Wie je echt bent: menselijk, niet perfect en één geheel.

” Ik herinnerde mezelf eraan dat ik daar was om de belangrijkste waarheid die ik kende te delen, namelijk dat je eigen gedachten de grootste gevangenis zijn, en dat de sleutel in je zak zit: de bereidheid om risico’s te nemen; de bereidheid om jezelf los te maken van oordelen en je onschuld op te eisen terwijl je jezelf leert accepteren en leert te houden van wie je echt bent: menselijk, niet perfect en één geheel.”

Een citaat uit het boek “De Keuze, leven in vrijheid” geschreven door Dr. Edith Eger. Een boek dat veel indruk op me heeft gemaakt. Ze vertelt over de gruwelijkheden die ze heeft ervaren en gezien. Was het haar schuld dat haar moeder naar de gaskamer ging? Hoe kon ze staande blijven terwijl ze voor Mengele moest dansen? Wat dreef haar bij de bevalling van haar eerste kind? Hoe bouw je je leven op als de oorlog voorbij is, maar je nog steeds niet veilig bent? Lijden overkomt ons allemaal, altijd anders, uniek voor ieder mens. Ze heeft haar leven ingericht vanuit de overtuiging dat je altijd een keuze hebt. “We zijn allemaal wel ergens slachtoffer van, maar het zijn onze gedachten die ons gevangen kunnen houden in ons lijden.” De wijze waarop ze hiermee omgaat is bewonderenswaardig en indrukwekkend.

Ze beschrijft in haar boek over haar ervaring in Auschwitz en vooral hoe zij met die ervaring het leven daarna vervolgens bij de lurven heeft gegrepen. Niet vanuit boosheid en verdriet, maar vanuit vergeving. Ze is op latere leeftijd klinisch psycholoog geworden, heeft gewerkt met mensen die zeer traumatische gebeurtenissen hebben meegemaakt. Soms met gevaar voor haar eigen leven. De moeilijkste stap voor haar was om zichzelf te vergeven, zichzelf te bevrijden. Niet door het te vergeten of weg te duwen, maar haar ervaringen te doorleven. “Als we onszelf niet toestaan om te rouwen om ons verdriet, onze wonden en teleurstellingen, zijn we ertoe verdoemd om ze telkens opnieuw te beleven. Je kunt vrijheid vinden in het accepteren wat er is gebeurd. Vrijheid betekent dat we de moed verzamelen om de gevangenis af te breken, steen voor steen.” 

“Er is wilskracht en keuze voor nodig om niet terug te vallen in de beperkende rollen waarvan we onterecht geloven dat ze ons veilig zullen houden en zullen beschermen”.

Ik kan blijven citeren, maar ik raad je aan om dit boek te lezen. We hebben allemaal een keuze. Ik kies ervoor om dit te delen. Omdat ik ervan overtuigd ben dat we veel meer van onze gedachten en verdriet, boosheid, angsten en geluk mogen delen, zodat we onze wonden kunnen helen. Omdat we allemaal menselijk zijn. Niet perfect en één geheel.


  • 0

Waarom je -positief- wil roddelen.

Tags : 

“Roddelen mag niet.” Dat doe je niet, dat hoort niet. Maar heb je wel eens nagedacht over positief roddelen? Ik vertel je graag waarom ik je aanraad dit in je team te gaan doen!

Wat is het:

Positief roddelen is het vertellen van allemaal positieve dingen over een persoon of team waar het onderwerp in kwestie bij aanwezig is. Denk bijvoorbeeld aan de manier waarop deze persoon de werkzaamheden uitvoert, een project heeft aangepakt, de goede eigenschappen, vaardigheden of kwaliteiten die je in hem, haar of hun waardeert. Het gaat natuurlijk om gemeende positiviteit. En neem van mij aan, iedereen heeft die! De persoon in kwestie is toehoorder, en mag alleen maar luisteren om de roddels te ontvangen.

Wat doet het

Dit is een complimentendouche voor de persoon in kwestie. Uit ervaring weet ik dat het alleen maar waardevolle effecten heeft. Je groeit, je voelt je gewaardeerd, erkend en vul maar in. Ieder mens heeft behoefte aan waardering. Mensen worden daar blijer van, het is een regelrechte oppepper. Fysiek is gebleken dat mensen meer dopamine aanmaken bij het geven en het ontvangen van complimenten. Dopamine is het hormoon wat maakt dat je je gelukkig voelt. Het enige wat de ontvanger hoeft te doen is te bedanken voor de ontvangen positieve roddels.

Waarom

We hebben van jongs af aan geleerd dat het altijd beter kan, vanuit je opvoeding, school of de omgeving. We staan zelden stil bij dat wat goed gaat en al goed is. Het geven van deze complimentendouche laat de persoon groeien en geeft een geluksgevoel. Sterker nog: “Dat wat groeit bloeit”. De ontvanger van deze complimenten zal het gewaardeerde gedrag graag vaker laten tonen. Daarom kunnen we veel beter dat doen waar we goed in zijn en waar we blij van worden, in plaats van aandacht te geven aan wat niet goed is. Het is een waardevolle kracht om goede punten van iemand te benoemen, dat brengt energie in je team!

Ik ben ervan overtuigd dat we mensen vooral moeten laten weten en doen waar ze goed in zijn. We kunnen elkaar niet vaak genoeg een compliment geven. Laten we daarom eens lekker positief gaan roddelen! Wil je hier graag begeleiding bij? Ik help je graag.


  • 0

Gebrek aan creativiteit en innovatie in je team? Vijf oorzaken (waar je zelf invloed op hebt).

Medewerkers die je aanstaren als je vraagt om ideën of suggesties. Is dat voor jou als leidinggevende herkenbaar? Dit zijn vijf belangrijke oorzaken.

Wat bedoel je precies?

Soms is het echt niet duidelijk wat je vraagt. Alsof je een vreemde taal spreekt. En geloof me, soms is dat ook echt zo. Jouw woorden en woordkeuze worden niet altijd geinterpreteerd zoals je het bedoelde. Probeer je boodschap eens op een andere manier te verwoorden.

Je luistert niet.

Kun je echt een stilte laten laten vallen als je een vraag stelt? GEef mensen de ruimte en tijd om een vraag te verwerken. Pas als je de tijd neemt om te luisteren, hebben zij de tijd om met oplossingen te komen. Creativiteit vraagt onderzoekstijd.

Je weet het al.

Niets is meer funest dan dat je zelf de oplossing of het idee al aandraagt. Zelden zal iemand de ideeën van de leidinggevende afwijzen. En dan maakt het echt niet uit of je dat al wel of niet vertelt. Vraag niet aan je mensen om creativiteit als het er toch niet toe doet.

Je wijst af.

En dan de laatste killer. Ideeen of oplossingen die door allerlei aannames direct van tafel geschoven worden. Je medewerkers zullen wel gek zijn om de volgende keer nog eens iets in te brengen! Onderzoek elk idee, geef ruimte aan de mogelijkheden.

Je oordeelt. (Ook al zeg je dat niet.)

Hoe vaak heb je al niet gedacht ‘daar heb je haar weer’ of ‘ ja hoor,daar komt hij weer met….’ ? Mensen voelen het als jij je oordeel al klaar hebt. Ook al zeg je het niet. Veiligheid is de nummer één eis als je wil dat mensen met creatieve oplossingen komen. Dat betekent in ieder geval dat jij je (voor-)oordeel thuis moet laten.

Als je constateert dat er weinig tot geen creativiteit en innovatie uit je team komt, houd jezelf dan eerst een spiegel voor. Als leidinggevende ben jij de facilitator voor een veilige omgeving. Kom je er niet uit hoe? Dan help ik je graag op weg.